Owczarek podhalański to jedna z pięciu raz polskich psów, które są uwzględniane przez Międzynarodową Federację Kynologiczną. Można go spotkać w Beskidach, Tatrach, Bieszczadach oraz Sudetach. Jego pochodzenie może być wiązane z dogiem tybetańskim, ponieważ ten typ owczarka występuje również w Mongolii i Tybecie, oraz na Kaukazie.
Owczarek Podhalański to pies przeznaczony do zadań pilnujących, stróżujących, pasterskich. Przed wybuchem drugiej wojny światowej policja i wojsko wykorzystywały te psy do stróżowania i patroli, natomiast GOPR do dziś wykorzystuje owczarki podhalańskie jako psy ratownicze na wypadek lawiny. Najczęściej wspomaga on górali w bezpiecznym wypasie owiec. Pilnuje on stad przed różnego rodzaju drapieżnikami. Jego rola w ostatnim czasie znacznie zmalała z uwagi na zmniejszenie się popularcji groźnych zwierząt w polskich górach. Jednakże w przeszłości jego rola była kluczowa. Obecnie często pilnuje on domów i zagród.
Jest to pies bardzo dobrze znoszący towarzystwo dzieci – towarzyski i łagodny, a jednocześnie czujny i gotowy w razie zagrożenia bronić swojego właściciela. Jest on bardzo uczuciowy i posłuszny, a na dodatek inteligentny. Jego sylwetka w uproszczeniu przypomina prostokąt z długim i mocnym tułowiem raz zaznaczonym kłąbem. Posiada on długi ogon pokryty długą sierścią. Jego nogi są mocno umięśnione a głowa bardzo mocna, umieszczona wysoko. Pies ma ciemne oczy i nos, uszy w kształcie trójkątnym, ściśle przylegiające do ciała. Kształt głowy jest lekko wypukły z zarysowaną mózgoczaszką.
Sierść owczarka podhalańskiego jest bardzo gęsta i obfita. Na dodatek włosie jest twarde w dotyku i ma śnieżno biały kolor. Krótsza sierść znajduje się w przypadku tego psa na głowie i przedniej części kończyn. Posiada on bardzo wyrazistą kryzę i portki. Ogon jest puszysty i gruby, a futro zmieniane raz do roku.
Owczarek podhalański może mieszkać nie tylko w górach, ale też na nizinach. Należy jednak pamiętać o tym, że potrzebuje on dużo ruchu.